Filmy


Doktor No

W tym roku mija 50 lat odkąd słynny Agent 007 po raz pierwszy pojawił się na srebrnym ekranie, a z jego ust padło słynne „Nazywam się Bond, James Bond”.

W 1962 roku James Bond pod postacią Seana Connery’ego zadebiutował w „Doktorze No”. 007 gra w bakarata w londyńskim klubie „Le Cercle”. Oglądamy jego marynarkę i tył głowy. Naprzeciwko Bonda siedzi młoda dama. Przegrywa, mimo że gra śmiało. Twarz Bonda pojawia się na ekranie wraz ze słowami „Podziwiam pani odwagę, panno…” „Trench, Sylvia Trench” – odpowiada kobieta. Przedstawiając się Bond zapala papierosa. Gdy filmowano ujęcie, gdy Bond zapala papierosa i przedstawia się kobiecie pierwszy raz, Connery zaczął mówić pstryknąwszy zapalniczką, która zakłóciło jego słowa. Young poprosił więc, by Connery zapalił ją wcześniej. I stało się, padła najsłynniejsza bodaj filmowa kwestia, powtarzana po częstokroć w kolejnych 23 obrazach.

Doktor No był ekranizacją szóstej powieści Fleminga wyreżyserowaną przez Terence’a Younga. Z okazji niedawnej 50. rocznicy, dzień ten ogłoszono Światowym Dniem Jamesa Bonda. W rolę Bonda Connery wcielał się jeszcze sześć razy.

Po słynnym Szkocie obowiązki agenta Jej Królewskiej Mości przejął na jedną kadencję George Lazenby a na następnych siedem Roger Moore. Moore’a zastąpił Timothy Dalton. Po dwóch produkcjach licencją na zabijanie chwalił się Irlandczyk,  Pierce Brosnan. I to aż cztery razy. Obecnie, od 2005 roku twarz Bonda charakteryzuje się blond włosami i rysami Daniela Craiga.

W sumie powstały 22 filmy. Po „Doktorze No” były to: „Pozdrowienia z Rosji” (1963, reż. T.Young), „Goldfinger” (1964, reż. G.Hamilton), „Operacja +Piorun+” (1965, reż. T.Young), „Żyje się tylko dwa razy” (1967, reż. L.Gilbert), „W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości” (1969, reż. P.R.Hunt), „Diamenty są wieczne” (1971, reż. G.Hamilton), „Żyj i pozwól umrzeć” (1973, reż. G.Hamilton), „Człowiek ze złotym pistoletem” (1974, reż. G.Hamilton), „Szpieg, który mnie kochał” (1977, reż. L.Gilbert), „Moonraker” (1979, reż. L.Gilbert), „Tylko dla Twoich oczu” (1981, reż. J.Glen), „Ośmiorniczka” (1983, reż. J.Glen), „Zabójczy widok” (1985, reż. J.Glen), „W obliczu śmierci” (1987, reż. J.Glen), „Licencja na zabijanie” (1989, reż. J.Glen), „GoldenEye” (1995, reż. M.Campbell), „Jutro nie umiera nigdy” (1997, reż. R.Spottiswoode), „Świat to za mało (1999, reż. M.Apted), „Śmierć nadejdzie jutro” (2002, reż. L.Tamahori), „Casino Royale” (2006, reż. M.Campbell) i „Quantum of Solace” (2008, reż. M.Forster).

Komentuj

banner