KGB


Większość przeciwników, na których natknął się agent 007, było pracownikami KGB: niektórzy z nich, po odbyciu ćwiczeń, uciekli z KGB i przeszli do SPECTRE, inni „pracowali” i w jednym i w drugim miejscu.

Komitet Bezpieczeństwa Państwowego przy Radzie Ministrów ZSRR (Komitiet gosudarstwiennoj biezopasnosti pri Sowietie Ministrow SSSR – KGB) to organ kierujący siłami bezpieczeństwa wewnętrznego (policja polityczna, wojska wewnętrzne i ochrony pogranicza) oraz zewnętrznego (kontrwywiad, aparat dywersyjno-szpiegowski) ZSRR. Został utworzony w roku 1954 po likwidacji Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR i usunięciu zwolenników Ł.P. Berii. Od początku lat 60. KGB podporządkował sobie wywiad wojskowy (Gławnoje Razwiediwatielnoje Uczrieżdienije – GRU) i głównie koncentrował się na zagranicznych akcjach kontrwywiadowczo-szpiegowskich. Pod kierunkiem Andropowa, zdobył wpływ na politykę wewnętrzną państwa sowieckiego i w 1978 zrzucił już czysto nominalną zwierzchność premiera ZSRR. Po zdominowaniu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zaczął współdecydować o przyszłości ZSRR, w 1982 umożliwił przejęcie władzy przez Andropowa, a w 1985 przez Gorbaczowa. W czasach pieriestrojki i głasnosti możliwości niekontrolowanej działalności KGB zostały ograniczone. Według danych z 1985 roku, KGB zatrudniał ok. 210 tysięcy etatowych konfidentów i posiadał ponad ćwierć miliona żołnierzy wojsk wewnętrznych i pogranicznych. Po puczu moskiewskim w sierpniu 1991 jego struktury zlikwidowano, a na ich miejsce powołano Centralną Służbę Wywiadu, ogólnozwiązkową policję bezpieczeństwa i Komitet Ochrony Pogranicza, które po rozpadzie ZSRR w grudniu tego roku faktycznie przeszły pod kontrolę Federacji Rosyjskiej. Na czele KGB stali kolejno: I.A. Sierow (do 1958), A.N. Szelepin (do 1961), W.J. Siemiczastny (do 1967), J.W. Andropow (do 1982), W.M. Czebrikow (do 1988) i W.A. Kriuczkow (do 1991).

Podobne wpisy

Komentuj

Podobne strony: > > > >
banner